0
STUDIO FM1 105.4
"Music expresses feeling and thought, without language; it was below and before speech, and it is above and beyond all words."
~ Robert G. Ingersoll
Τι είδος μουσικής σας αρέσει;












Reviews
Κριτική Dust-Dust (1971)
12.08.2014

 

Βρισκόμαστε στα μέσα του 1960 - αρχές/μέσα 1970 και πλήθος obscure μπαντών έχει δει το φως της μέρας αλλά όχι ιδιαίτερα το φως της δημοσιότητας, ως προς πολλούς ροκ οπαδούς που αναλώνονται στα απολύτως mainstream και στοιχειώδη, μέχρι και σήμερα. Σε αυτό τον κύκλο ανήκουν και οι Dust στους οποίους θα αναφερθώ, μπας και υπάρξει μια στοιχειώδης εξιλέωση. Ένα power trio από τη Νέα Υόρκη που δημιουργήθηκε στα τέλη του 60 από τους εφήβους Richie Wise σε κιθάρα και φωνή, Kenny Aaronson στο μπάσο και Marc Bell στα ντραμς, ο οποίος έμελλε να γίνει ο Marky Ramone των Ramones. Η μπάντα έκανε support σε ονόματα όπως ο Alice Cooper, οι Uriah Heep αλλά και ο John Mayall. Ο λόγος σήμερα θα περιβάλλει το ντεμπούτο τους με το όνομα Dust που κυκλοφόρησε το 1971 και θεωρείται από τα διαμάντια της hard rock/proto-metal στους κύκλους των συλλεκτών και των πορωμένων με το άθλημα των αναδιφήσεων. Ο δίσκος, παρεμπιπτόντως, κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη Sony σε reissue μαζί με το δεύτερο δίσκο τους ονόματι Hard Attack.
Ξεκινάμε με το Stone Woman, ένα κομμάτι με rock 'n' roll/μπλουζ διάθεση, ύφους "tell your mama and your papa να σ'αφήσουνε ήσυχη", φέρει έντονα southern rock στοιχεία με μια όμορφη slide guitar δουλειά με φωνή είναι αρκετά πιο βίαιη και γρήγορη από τα συνηθισμένα.
To Chasin' Ladies, κυμαινόμενο στα hard rock επίπεδα, το συνιστά ένα πιασάρικο, αξέχαστο από το πρώτο άκουσμα ριφ, που μόνο συναρπαγή και χάσιμο υποδεικνύει, ένα τραγούδι με smooth κύλιση μα και βαρύ ταυτόχρονα, ειδική μνεία γι'αυτό στη φωνή του τραγουδιστή που ακούγεται ωμά απόκοσμη.
Προχωρώντας, συναντάμε ένα από τα 'μοβόρα κομμάτια της υπόθεσης, το Love Me Hard, με τη φωνή του τραγουδιστή να συμπληρώνει άριστα τις τυχόν "ελλείψεις" που προκύπτουν από το γεγονός της τριάδας, λειτουργώντας σαν 4ο όργανο κάπως, ένα πολύ στέρεο και συγκροτημένο κομμάτι σε μονοπάτια deep purple, γεμάτο επικά σημεία, όπως για παράδειγμα οι βρυχηθμοί της ακουστικής πίσω από μια ηλεκτρική που λυσσομανάει και ντραμς που βομβαρδίζουν
Το Goin' Easy αποτελεί μάλλον το κλασσικό, σύνηθες blues rock κομμάτι που υπάρχει σε κάθε τέτοιο δίσκο της εποχής. Ένας "απόλυτος" (sic) ερωτικός ύμνος (όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια, θεματολογικά) μα το μπλουζ στοιχείο καθιστά το συναίσθημα υπερχειλίσιμο ίσως, με τις απαραίτητες κορυφώσεις του και τα όλα του όσον αφορά αυτά που ξέρουμε ακούγοντας συστηματικά τα μπλούζ εύρη.  Περίεργη ακούγεται ίσως η φωνή που τέτοιου είδους έχουμε συνηθίσει σε πιο ροκ/μέταλ καταστάσεις, καθώς η αποκοσμιά παραμένει και το σύνηθες γρέζι απουσιάζει.
Και προαναφέροντας το μέταλ, να υποδείξω το From a Dry Camel, ένα 9λεπτο κομμάτι όπου από ένα σημείο κι έπειτα, το μπάσο απογειώνεται και τα 3 μέλη τα δίνουν όλα για όλα. Μακροσυρτο, όχι μόνο ως προς τη διάρκεια αλλά και ως προς τα διακριτά οργαν-ικά σημεία του, η αντήχηση της φωνής συμβάλλει σε αυτό, περιέχει εμφανή progressive και σκληρά ψήγματα με αρκετές εναλλαγές, με μια κιθάρα ελαφρώς παραμορφωμένη και τους πάντες να σπινιάρουν διαβολικά.
Περνώντας στο Often Shadows Felt, θα τη χαρακτήριζα τη μάλλον πιο "αισθαντική" στιγμή του δίσκου, υπό τη μορφή μιας αρκετά συμπαθητικής power-μπαλάντας που δε θα εκπλησσόμουν αν τη συναντούσα σε δίσκο "ροκ" καλλιτέχνη της περασμένης δεκαετίας ή ακόμα και των nineties.
Ενώ το Loose Goose με το μπάσο να ξαναξεσπά, ειναι ένα γρήγορο, ροκαμπίλι σχεδον ξεσηκωτικό jamming.
Ο δίσκος των Dust με μνεία στα εξαιρετικά ντραμιστικά σημεία του, αποτελεί ένα αμάγαλμα blues hard rock και progressive στοιχείων, από αυτά που θα συναντούσαμε σε μπάντες όπως οι deep purple, ενίοτε το rock είναι αρκετά ωμό ώστε να λαμβάνει το χαρακτηρισμό μεταλλίζον. Οι Dust άνοιξαν το σχετικά σύντομο δρόμο τους που συνέχισε και τελείωσε με το  hard attack σε proto-metal και progressive μονοπάτια επηρεάζοντας αυτούς που ήξεραν "μπαλίτσα" στη δημιουργία πολλών μπαντών μεταγενέστερα, οι δίσκοι τους αδίκως μένουν στη σχετική αφάνεια, το μόνο που μου μένει να πω είναι ορμήξτε. ;)

Βρισκόμαστε στα μέσα του 1960 - αρχές/μέσα 1970 και πλήθος obscure μπαντών έχει δει το φως της μέρας αλλά όχι ιδιαίτερα το φως της δημοσιότητας, ως προς πολλούς ροκ οπαδούς που αναλώνονται στα απολύτως mainstream και στοιχειώδη, μέχρι και σήμερα. Σε αυτό τον κύκλο ανήκουν και οι Dust στους οποίους θα αναφερθώ, μπας και υπάρξει μια στοιχειώδης εξιλέωση. Ένα power trio από τη Νέα Υόρκη που δημιουργήθηκε στα τέλη του 60 από τους εφήβους Richie Wise σε κιθάρα και φωνή, Kenny Aaronson στο μπάσο και Marc Bell στα ντραμς, ο οποίος έμελλε να γίνει ο Marky Ramone των Ramones. Η μπάντα έκανε support σε ονόματα όπως ο Alice Cooper, οι Uriah Heep αλλά και ο John Mayall. Ο λόγος σήμερα θα περιβάλλει το ντεμπούτο τους με το όνομα Dust που κυκλοφόρησε το 1971 και θεωρείται από τα διαμάντια της hard rock/proto-metal στους κύκλους των συλλεκτών και των πορωμένων με το άθλημα των αναδιφήσεων. Ο δίσκος, παρεμπιπτόντως, κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη Sony σε reissue μαζί με το δεύτερο δίσκο τους ονόματι Hard Attack.

Ξεκινάμε με το Stone Woman, ένα κομμάτι με rock 'n' roll/μπλουζ διάθεση, ύφους "tell your mama and your papa να σ'αφήσουνε ήσυχη", φέρει έντονα southern rock στοιχεία με μια όμορφη slide guitar δουλειά με φωνή αρκετά πιο βίαιη και γρήγορη από τα συνηθισμένα.

To Chasin' Ladies, κυμαινόμενο στα hard rock επίπεδα, το συνιστά ένα πιασάρικο, αξέχαστο από το πρώτο άκουσμα ριφ, που μόνο συναρπαγή και χάσιμο υποδεικνύει, ένα τραγούδι με smooth κύλιση μα και βαρύ ταυτόχρονα, ειδική μνεία γι'αυτό στη φωνή του τραγουδιστή που ακούγεται ωμά απόκοσμη.
Προχωρώντας, συναντάμε ένα από τα 'μοβόρα κομμάτια της υπόθεσης, το Love Me Hard, με τη φωνή του τραγουδιστή να συμπληρώνει άριστα τις τυχόν "ελλείψεις" που προκύπτουν από το γεγονός της τριάδας, λειτουργώντας σαν 4ο όργανο κάπως, ένα κομμάτι γεμάτο επικά σημεία, όπως για παράδειγμα οι βρυχηθμοί της ακουστικής πίσω από μια ηλεκτρική που λυσσομανάει και ντραμς που βομβαρδίζουν.

Το Goin' Easy αποτελεί μάλλον το κλασσικό, σύνηθες blues rock κομμάτι που υπάρχει σε κάθε τέτοιο δίσκο της εποχής. Ένας "απόλυτος" (sic) ερωτικός ύμνος (όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια, θεματολογικά) μα το μπλουζ στοιχείο καθιστά το συναίσθημα υπερχειλίσιμο ίσως, με τις απαραίτητες κορυφώσεις του και τα όλα του όσον αφορά αυτά που ξέρουμε ακούγοντας συστηματικά τα μπλούζ εύρη.  Περίεργη ακούγεται ίσως η φωνή που τέτοιου είδους έχουμε συνηθίσει σε πιο ροκ/μέταλ καταστάσεις, καθώς η αποκοσμιά παραμένει και το σύνηθες γρέζι απουσιάζει.

Το διαμάντι ίσως του δίσκου, το Το From a Dry Camel, είναι ένα 9λεπτο κομμάτι όπου από ένα σημείο κι έπειτα, το μπάσο απογειώνεται και τα 3 μέλη τα δίνουν όλα για όλα. Μακροσυρτο, όχι μόνο ως προς τη διάρκεια αλλά και ως προς τα διακριτά οργαν-ικά σημεία του, η αντήχηση της φωνής συμβάλλει σε αυτό, περιέχει εμφανή progressive και σκληρά ψήγματα με αρκετές εναλλαγές, με μια κιθάρα ελαφρώς παραμορφωμένη και τους πάντες να σπινιάρουν διαβολικά.

Περνώντας στο Often Shadows Felt, θα τη χαρακτήριζα τη μάλλον πιο "αισθαντική" στιγμή του δίσκου, υπό τη μορφή μιας αρκετά συμπαθητικής power-μπαλάντας που δε θα εκπλησσόμουν αν τη συναντούσα σε δίσκο "ροκ" καλλιτέχνη της περασμένης δεκαετίας ή ακόμα και των nineties.

Ενώ το Loose Goose με το μπάσο να ξαναξεσπά, ειναι ένα γρήγορο, ροκαμπίλι σχεδον ξεσηκωτικό jamming.

Ο δίσκος των Dust με μνεία στα εξαιρετικά ντραμιστικά σημεία του, αποτελεί ένα αμάγαλμα blues hard rock και progressive στοιχείων, ενίοτε το rock είναι αρκετά "ωμό" ώστε να λαμβάνει το χαρακτηρισμό μεταλλίζον. Οι Dust άνοιξαν το σχετικά σύντομο δρόμο τους που συνέχισε και τελείωσε με το Ηard Αttack σε proto-metal και progressive μονοπάτια επηρεάζοντας αυτούς που ήξεραν "μπαλίτσα" στη δημιουργία πολλών μπαντών μεταγενέστερα. Oι δίσκοι τους αδίκως μένουν στη σχετική αφάνεια, το μόνο που μου μένει να πω είναι ορμήξτε. ;)

από τη Δέσποινα Βασιλειάδη

 

1.
Theory Of A Deadman - Savages
2.
Jenny Lewis - Voyager
3.
Coldplay - Ghost Stories
4.
Lorde - Stay
5.
Jack White - Lazaretto
6.
Adelitas Way - Stuck
7.
Arctic Monkeys - AM
8.
Rise Against - The Black Market
9.
Linkin Park - The Hunting Party
10.
Various Artists - Vans Warped Tour '14: 2014 Tour Compilation